Gijs de Gier werd geboren in Eindhoven. Daar trouwde hij met de Eindhovense Josephine (Fien) Spieringhs. In 1939 kregen zij hun eerste dochter, José…..er volgen nog twee dochters (Loes en Karina) en een zoon (Erik), maar zij worden in Schijndel geboren.
De echte Eindhovenaar kwam naar Schijndel op uitnodiging van de Heren De Wit,directie van de bekende Jansen & De Wit kousen- en sokkenfabriek. Gijs was een rasechte sporter en was vooral een rijzende ster in de voetbalsport. De Heren Janssen wilde het voetballen in Schijndel een boost geven en dachten die gevonden te hebben in deze toen al bekende voetballer van de Eindhovense Voetbal Vereniging EVV.
Op 16 november 1909 werd EVV opgericht door het samengaan van twee Eindhovense clubs. De clubkleuren werden blauw/wit, refererend aan het stadswapen van Eindhoven In het seizoen 1938, vlak voor het begin van de Tweede Wereldoorlog, veroverde EVV voor het eerst het kampioenschap in de Eerste Klasse . EVV was de club van Eindhoven. Er komen vele malen meer toeschouwers naar de wedstrijden kijken dan naar PSV. Na de bekerwinst in 1938 was de landstitel in 1954 de laatste wedstrijd voor de invoering van het betaalde voetbal.
Omstreeks 1941 kreeg Gijs de Gier een mooie baan "aangeboden" als in- en verkoper; en een woonplek in Schijndel. Tijdelijk even aan de Spoorlaan maar daarna de, zeker voor die tijd mooie, nu nog bestaande woning, aan de Hoofdstraat 204 (tegenover de toen florerende fabriek). Deze tweekapper (aan de andere kant woonde de Familie (politie-agent) Bogaarts) bestaat nog steeds. Dit in tegenstelling tot de fabriek die helemaal is afgebroken.
Gevoetbald werd op het voetbalveld in de Hoevenbraken (Wijbosch). Gijs werd captain, coach en vooral "sterspeler". Namen uit die tijd: Eddy vd Dungen, keeper, nu nog woonachtig in Veghel. Na een aantal vruchtbare voetbaljaren, noopten meerdere hernia's hem tot stoppen. Misschien was het ook een teken van die tijd van het "goede leven". Verbonden aan zijn baan: het roken van lekkere sigaren, vele uithuizige diners en een lekkere cognac. Wie dacht er toen aan dat roken en Bourgondisch leven minder goed zijn. Gijs had geen atletisch figuur meer, hij was stevig gebouwd, snel, en niet omver te lopen.
Toen hij moest stoppen met voetbal, bleef hij nog enkele jaren voorzitter van voetbalclub Schijndel. Hij was een man die vooral bekend stond om zijn rechtlijnigheid. Bovendien was hij een geboren speecher. Hij sprak altijd voor de vuist weg.
Gijs hield van reizen en reisde met zijn gezin in de vijftiger jaren al naar Duitsland en vervolgens Italié. Zijn zwarte volkswagen kever RK 30-25 staat bij zijn kinderen in het geheugen gegrift. Feilloos wist hij overal de weg. Hij was voor die tijd al een geweldig avonturier. In Italië en Oostenrijk genoot hij als een echte Feinschmecke van de streekproducten. Ook voor een dubbel portie Schwarzwalder Kirschtorte draaide hij zijn hand niet om. Het liefst logeerde hij in een Gasthof, waarnaast een slagerij (van hetzelfde huis) gevestigd was.
In Schijndel waren drie gelegenheden om te tennissen. Jedewe en Bolsius. Het verschil was, dat bij Jedewe alleen medewerkers en hun kinderen mochten tennissen. Bolsius kende deze conditie niet. Hieruit is later een Schijndelse tennisclub ontstaan, die evenals Jedewe in competitieverband ging tennissen. Het tennis was toen nog een elitaire sport. Vooral bij Jedewe. De gewone sokkenbreier was beslist geen lid. Op een gegeven moment kwam er een eigen gemeentelijke tennisvereniging Schijndel. Ze kregen hun kleine gezellige clubhuis en maar liefst twee gravelbanen aan de Mr. Michelsstraat.
Mijn vader was voorzitter van tennisvereniging JeDeWe. Zelf speelde hij redelijk goed tennis. Naast het recreatieve tennis met JeDeWe-collega's, speelde hij - na zijn voetbalcarriëre - al tenniscompetitie in Den Bosch en Eindhoven. Hij speelde vele herendubbels met Harrie vd Steen; later ook met Nico vd Heijden. Vaak werden er ook tennissende zakenrelaties uitgenodigd. Steevast werd bij thuiswedstrijden rijkelijk geluncht in Hotel De Zwaan. Waar men at bij uitwedstrijden, bleek dit al even rijkelijk.
Van de kinderen van Jedewe-medewerkers, die dit spel met de paplepel werd ingegeven (als jongste dochter (Karina) lag ik vrijwel elke avond op de baan om svp te mogen ballenrapen) noem ik Ad de Hommel, die nog met mijn vader tenniste. Later kwamen ook Herman, mijn zus Loes, Teun en Annelies de Hommel, waarbij Herman uitblonk als supersnelle netspeler.
De Jedewebaan was gelegen in een prachtig lommerrijk park tegenover de fabriek. De gravelbaan zelf werd omringd door fraaie kastanjebomen. Het was er prachtig om te tennissen. Er was een klein houten "keetje" bij, waar je kon zitten als het regende. Verder stond hierin een kist met slot. Daarin zaten wat flesjes frisdrank en de enige die hiervan de sleutel had, was Nico vd Heijden. Wij als kinderen, konden alleen maar hunkeren naar een flesje frisdrank. Nico was als penningmeester en verwoed tennisser elke avond en bij elke competitewedstrijd aanwezig. Gelukkig speelde zijn vrouw Agnes ook tennis. Ze moest wel herhaaldelijk haar carriére op een laag pitje zetten vanwege een zwangerschap (Klaas, Margré, etc. etc.) maar zodra de baby op de wereld was, was Agnes meteen weer op haar oude tennispeil.
 |
 |
 |
| Foto 3059, Gijs de Gier met verloofde Fien. |
Foto 3060. Gijs de Gier met verloofde Fien |
Foto 3061, 1961, Invitatietournooi Jedewe
1 Loes de Gier, 2 Teun de Hommel, 3 introducé?, 4 Herman de Hommel, 5 Ineke van Erp, 6 Berry vd Eerden, 7 Karina de Gier en 8 Eugéne Verstraten |
Tijdens een van de competitiedagen (zaterdag en zondag) kwam men door plotselinge ziekte een "dame" (vrouwelijke speler) te kort. Ik hing natuurlijk weer langs de lijn (11 of 12 jaar oud) en met de moed der wanhoop vond men in mij de enige mogelijkheid om die competitiedag door te komen. Ik kreeg de kans, met een houten racket van mijn vader (veel te zwaar dus) om in te vallen, hoewel ik nooit eerder een wedstrijd had gespeeld. Op een of andere manier wilde ik me toch bewijzen en met kunst en vliegwerk en een hoop lef heb ik mijn partij, een gemengd dubbel naast nestor Nico vd Heijden, gewonnen. Mijn manier van tennissen op zich, moet niet om aan te zien geweest zijn, maar de tegenstander ging op de knieën, omdat ik gewoon als een razende roeland over de baan snelde en de onmogelijkste ballen wist te retourneren. Dit gaf mij in mijn latere tennisloopbaan de naam: "de muur". Vanaf toen werd ik vast ingedeeld in het competitieteam bij Nico vd Heijden. Van hem heb ik veel geleerd. Ook Nico was een enorme sprinter en er was geen bal onhaalbaar voor hem. Nooit opgeven was zijn lemma. Verder herinner ik me uit het team Betty vd Rijdt (uit St.-Oedenrode) en Lino Zimmerman (Schijndel). In een later stadium speelde ook Agnes van der Rijdt competitie. Als heer (mannelijke tennisser) kwam Herman de Hommel ("vliegende Herman") tegelijk met mij in opkomst. Hij wist talloze partijen op zijn naam te zetten door meteen na zijn service door te rennen naar het net en zich daar vrijwel nooit de laten passeren. In die tijd was hij al een geweldige smasher. Als Jedewe speelden we vele wedstrijden, tot er een aantal leden besloot te stoppen met competitietennis. Ad, Herman en Teun de Hommel, alsook Loes de Gier, verruilden het tennisspel in voor andere geneugten. We stonden voor een clubje met een tennisbaan redelijk hoog in de competitie. Na een paar jaar kwam het probleem dat de jeugd niet aanpikte omdat te veel ouderen meespeelden. Inmiddels was Gerard van Dorst met zijn vrouw Adje op het tennisveld verschenen. Het waren goede tennissers maar geen echte "jonkies". Hij leerde mij wat meer de grondbeginselen van de slagen maar het kwaad was toen al geschied. Door mezelf tennis aan te leren, was ik wel een verwoed maar geen "mooie" tennisster.
Bij Schijndel bestond destijds het sterkste competieteam uit Jan en Minny De Wit, samen met Agnes Bos (later Klerks) en de opkomende Ad van Gogh.
Wilde Jedewe en/of Schijndel hoger komen in competitie verband dan was een fusie meer dan noodzakelijk, zodat men dan de jonge leden voor Schijndel kon vasthouden. Bovendien had de tennisclub Schijndel de beschikking over twee gravelbanen. Op competitiedagen werd het vaak nachtwerk om alle verplichte wedstrijden te spelen. Met drie banen zou dit een enorme vooruitgang betekenen. Ook Gijsbert van Bussel kwam al om de hoek kijken als een goed tennisser maar hij vond het natuurlijk niet alles om met een hele oude partner te tennissen. Annelies de Hommel tenniste ook een leuke partij. Helaas werd dit door haar te vaak gecombineerd met erg laat uitgaan in het weekend.
Het kostte veel hoofdbrekens van mijn vader, en een overredingskracht bij de directie van Jedewe, om samen met de Heer Tilanus deze fusie door te drukken. Nogal wat verhitte vergaderingen vonden plaats in Hotel De Zwaan. Uiteindelijk, tijdens een gezamenlijke ledenvergadering waren de meeste stemmen voor en werd de fusie een feit. De naam voor de nieuwe club werd: TC SKINLO.
In eerste instantie werd dus de competitie voortgezet op de twee banen bij de nieuwe tennisclub Skinlo. Mijn vader werd er bestuurslid. Een van de latere voorzitters was José Bolsius. Het beste team dat door die fusie in die jaren geformeerd werd, bestond een groot aantal jaren uit: Agnes Bos, Karina de Gier, Nico vd Heijden, en Ad van Gogh. Ad leidde daarnaast als tennisleraar nieuwe talenten op. Na enige tijd werd het eerste team versterkt door Gijsbert van Bussel.
Anekdotes:
Competitiewedstrijden werden door Jedewe toen al gespeeld tegen:De Pettelaer en Bastion Baselaar uit 's-Hertogenbosch. In Eindhoven aan de Aalsterweg. In Vught bij Woburn Park.
Bij Woburn park speelde Agnes vd Heijden als jonge moeder de tweede single. Aan het begin van de derde set vroeg ze even een time-out. Ze ging tussendoor haar dochter de borst geven en haalde vervolgens zonder pardon haar derde set binnen.
Het gezin van Nico vd Heijden en Agnes (geboren: De Wit) breidde zich uit. Toch had Nico volkomen vrijheid om vaak te tennissen. Tijdens een gemengd dubbeltournooi bij De Pettelaer in Den Bosch steeg de temperatuur boven de 30 gr. Nico, met zijn eeuwige elastiekje om zijn zwarte haren (bijnaam die hij waarschijnlijk zelf nooit gekend heeft was: zwarte Noci), kreeg het zwaar te verduren met zijn partner Karina de Gier. Ze stonden op winnen toen Nico plotseling onder de omringende dennenbomen ging staan en sprak: "Speel jij maar even alleen verder; ik moet even wat rusten; ik ben wel vader van een gezin". Na een 5-tal minuten snelde hij weer toe met de roep: "Het gaat weer, we gaan er tegenaan. Natuurlijk wonnen we maar zijn uitdrukking: "Ik ben wel vader van een gezin", ben ik nooit vergeten.
Bij Jedewe speelden we destijds al tegen tennissers die later bekend werden. Zo streden we tegen Nico Schaar, later een bekend A-speler. Ook de "mooie" Jan Hayer bespeelden wij tijdens een competitieduel. Hij was al op weg een bekend Nederlands tennisser te worden, die ook later in het buitenland aan tournooien deelnam. De echt top heeft hij nooit bereikt omdat hij "verslingerd" was aan vrouwelijk schoon. Ook "mooie Bella" een donkere schone uit Eindhoven (ze zou nu niet misstaan bij Gooische vrouwen) wist hij voor een weekendje Londen te verleiden. Zelf vergat hij daarbij dat hij eigenlijk competitie moest spelen. We hebben vergeefs op hem gewacht bij de Jedewe banen (in ons Jedewe"keetje").
Een van de belangrijke relatie van Jedewe was de Heer Kerssemakers. Zijn dochter, Karina Kersemakers, was een veelbelovend tennisser in Eindhoven. De twee papa's maakten het uit wie van de Karina's het beste kon tennissen. Zo geschiedde aan de Aalsterweg in Eindhoven. Omdat het te verwarrend was dat er twee Karina's speelden, stelde Kerssemakers voor om mij Karin te noemen. Omdat ik later deze Karina Kerssemakers op veel tournooien tegenkwam, bleef die naam Karin hangen in de tenniswereld. Nadat ik trouwde vond ik Karin beter bij mijn achternaam: Van Den Brand passen, twee lettergrepen zijn ook gemakkelijker. Dus zo is het gekomen. Overigens won ik wel steeds van Karina Kerssemakers. Tot groot plezier van mijn vader Gijs, die me evenwel nooit hiermee complimenteerde. Ik moest het steeds via anderen horen. Zijn Spartaanse sportimborst weerhield hem ervan om complimenteus te zijn. Het heeft me wel ertoe gedreven tot in lengte van jaren, alleen op basis van discipline, in een wedstrijd nooit op te geven.
Dat was Gijs de Gier. Hij ligt begraven op het kerkhof in Schijndel, samen met zijn echtgenote. Bij voetbalclub RKSV Schijndel en tennisclub SKINLO wordt hij herinnerd als een groot sportman, een geweldig speecher en een persoon met een lijnrechte mening. Hij overleed helaas veel te jong op 18 september in 1980. Zijn kleinzoon Joost, werd op dezelfde dag, 18 september 1980, geboren in Veghel. Gijs de Gier liet zo een onuitwisbare herinnering na voor de jongere garde.
Karin van den Brand- De Gier, juli 2011 Veghel. (Karina de Gier)
|
|
EVV (Eindhovense Voetbal Vereniging)
Gijsbertus Hendrikus de Gier is in Eindhoven geboren op 19-10-1911
Hij speelde in het eerste elftal van EVV (Eindhovense Voetbal Vereniging) vanaf het seizoen 1929/1930 tot en met 1940/1941. De meeste wedstrijden speelde Gijs als linksbuiten. Volgens de verslagen was Gijs een groot talent.
Hij speelde in totaal 197 wedstrijden en scoorde 54 doelpunten. Met Gijs won EVV Eindhoven de KNVB beker in het seizoen 1936-1937 en in het seizoen 1938-1939 werden ze afdelingskampioen en streden om het landskampioenschap.
Gijs is op 18-9-1980 te Bad Durheim Schwarzwald overleden.
Bron Hans Verhoeven archivaris FC Eindhoven
|
Tennisclub JEDEWEl
Volgens Theo Jansen (lid van tennisclub JansenDeWit van 1939 tot 1946) werd verteld dat Gijs door Harrie Jansen (directeur JDW) naar Schijndel zou zijn gehaald om voetbalvereniging RKSV Schijndel op een hoger peil te brengen. Gijs is in ieder geval ook een verdienstelijk tennisspeler en zit ook in het 1e bestuur (1966) van SKINLO (fusie TV Schijndel en JEDEWE)
|
www.eindhoven-in-beeld.nl
Mijn vader is in 1940/1941 van Eindhoven naar Schijndel gegaan.
"Weggekocht" als voetballer om de plaatselijke club een oppepper te geven, d.m.v. het aanbod van een goede baan bij (toendertijd) de bekende Kousen- en sokkenfabriek Jansen De Wit. Na zijn plaatselijke voetbalcarriëre, was hij lange tijd voorzitter van voetbalclub Schijndel.
Daarna werd hij een fervent tennisser en was lange tijd voorzitter van tennisvereniging JeDeWe. Hij was op en top sportman, kreeg helaas te jong al veel lichamelijke klachten (hernia, etc.) Hij is helaas in 1980 overleden in Villingen in het Schwarzwald.
We waren altijd erg trots op hem. Het mooie is dat op de dag van zijn overlijden (vrijwel op hetzelfde tijdstip) mijn zoon (dus de kleinzoon van Gijs de Gier) geboren is. Deze is na zijn studie aan de TU te Eindhoven in Eindhoven blijven wonen. Als architect is hij gecharmeerd van Eindhoven.
Jammer (O)pa De Gier zijn kleinzoon nooit gekend heeft. Of zouden ze elkaar gepasseerd zijn op 18 september 1980 dé dag van Eindhovens bevrijding) ergens halverwege dood en nieuw leven? Ik hoop het van harte. Ook mijn zoon is een geweldige Eindhovenaar!!
Toegevoegd door Karina de Gier op 02 December 2009.
|
Naar bovenkant pagina
terug naar hoofdpagina www.schijndelse.nl
|
