Sinds jaar en dag zijn rood en wit de clubkleuren van WEC. De eerste shirts waren echter zwart-wit. De keuze voor deze kleuren werd door de praktijk ingegeven. De club was arm, en kon zich geen shirts veroorloven, maar voorzitter Jo Duijts was vindingrijk. Bij meelhandel Max Wolf in Veghel wist hij een aantal fijngeweven meelzakken op de kop te tikken, die tot fraaie shirts werden vermaakt. Om de oude belettering weg te werken werden ze met poederverf zwartgeverfd en voorzien van een witte kraag. Er was maar een probleem: de verf was niet watervast. Dat ondervonden ook de supporters. In 1950 speelde WEC bij Avanti '31 om het kampioenschap, driftig aangemoedigd door de aanhang die zich met zwarte petjes had uitgedost. WEC won en in een feestelijke optocht gingen de supporters te voet achter de bus aan terug naar Wijbosch. Door een plotselinge hoosbui onderweg liep alle verf uit de petjes. Met vuile gezichten en kleren vol verfstrepen kwamen zij in Wijbosch aan. De stemming was er alleen maar uitbundiger door geworden.

Voetbalveld

Nu was het nog zaak een geschikt voetbalveld te vinden. Commissaris Jan van Venrooy stak zijn licht op bij verschillende boeren in Wijbosch. M. van de Wijdeven bleek bereid om een geschikt stuk land te verhuren. Maar er zou nog enige tijd overheen gaan voordat het terrein speelklaar was. Tot die tijd stelde A. van der Sangen zijn weiland gratis beschikbaar. Daar speelde WEC op 26 september 1948 zijn eerste officiële competitiewedstrijd. De klompenmakerij achter café Steenbakkers diende als kleedlokaal voor de spelers die zich thuis nog niet hadden omgekleed. Aangezien het voetbalveld doordeweeks werd bezet door koeien, werden de trainingen noodgedwongen afgewerkt op de speelplaats van de jongensschool. Dat was niet erg bevorderlijk voor de opkomst. Intussen togen vrijwilligers avond aan avond naar de Eerdseweg om het nieuwe veld in orde te krijgen. Met de schop, en later ook met paard en ploeg, werd de grond tot op een halve meter omgezet. Met een met beton volgestorte putring werd het veld platgewalst en vervolgens ingezaaid. Harrie Korsten werkte bij De Lucifer en zorgde voor afrasteringpalen, de gemeente leverde gaas en Jan van Venrooy en Theo van de Ekart schonken de goals. Op 12 juni 1949 zegende pastoor Vissers het nieuwe sportveld in. In aanwezigheid van het gemeentebestuur werd een openingstoernooi gehouden met de clubs Avanti, Avesteijn en VOW. Op de eerste jaarvergadering blikte de voorzitter tevreden terug op de geleverde prestatie en het Schijndels Weekblad noemde die prachtige grasmat en die keurige afrastering een lust voor het oog. Tot 1959 zou WEC dit terrein blijven gebruiken.

Kampioen

Ook de sportieve prestaties gaven reden tot tevredenheid. In het eerste seizoen eindigde het eerste elftal, getraind door Jan van Schijndel, op de derde plaats. Een aantal supporters voorspelde voor het volgende seizoen al het kampioenschap. Zij kregen gelijk. In seizoen 1949-1950 werd WEC afdelingskampioen. Met de komst van enkele spelers van Schijndel naar WEC was het elftal technisch sterker geworden. De resultaten spraken boekdelen: van de 18 wedstrijden werden er 16 gewonnen, n partij werd verloren en n keer werd gelijkgespeeld. Afgaande op het doelsaldo van 139 voor en 28 tegen kan men gerust spreken van een schuttersfestijn. De promotiewedstrijden tegen Herptse Boys eindigden uit in een 5-2 overwinning en thuis in een overwinning met 8-1. Het kampioenschap leverde WEC onder andere nieuwe ballen en shirts op van gulle gevers. Nadat de balans van de kas was opgemaakt werd van het batig saldo van 83 gulden en 52 cent een EHBO-uitrusting aangeschaft. Onder de nieuwe trainer J. van Kessel uit Sint Michielsgestel hoopte WEC in het volgende seizoen opnieuw kampioen te worden en te promoveren naar de KNVB. Maar na een hoopvolle start moest het elftal genoegen nemen met een eervolle tweede plaats. In september 1951 kreeg WEC van de KNVB toestemming om met een juniorenelftal deel te nemen aan de competitie. Aan de verrichtingen van de jeugd wordt in een apart hoofdstuk aandacht besteed. Het eerste speelde weer een puike competitie en eindigde met Stiphout op de eerste plaats. De beslissingswedstrijd in Gemert werd echter verloren. Het elftal kreeg wel een eervolle vermelding van de KNVB omdat het de competitie boetevrij had weten te volbrengen.

Waar zit het meeste talent?

WEC speelde een aardig partijtje voetbal. Dat komt vooral door de inbreng van Wijbossche spelers, oordeelden de Wijbosschenaren. Nee, de beste spelers komen van over het spoor, vonden de Eerdenaren. Aan die opgewekte rivaliteit moest maar eens een einde komen. De enige manier om uitsluitsel te verkrijgen was een wedstrijd tussen beide dorpen. De wedstrijd werd gespeeld in seizoen 1952-1953. De mooie 4-4 eindstand bewees de gelijkwaardigheid van de spelers en maakte aan alle claims een einde. WEC bleek overigens over echte talenten te beschikken. In 1952 werden Brord Steenbakkers en Albert van Geffen (als reserve) in de selectie van het Noordbrabants elftal opgenomen. In hetzelfde jaar werd een officiële supportersvereniging opgericht. Het eerste elftal eindigde in de competitie op de derde plaats en het tweede op de zesde. Op 4 augustus 1953 vierde WEC zijn eerste lustrum. In 1954 vertrok pastoor Vissers uit Wijbosch om aalmoezenier in het leger te worden. Bij zijn afscheid als geestelijk adviseur bood hij WEC een zilveren bal aan die nog altijd de prijzenkast siert. Vissers werd opgevolgd door de nieuwe pastoor Hanegraaf. Na een matig voorgaand seizoen ging het eerste elftal er weer vol tegenaan. De werklust resulteerde in 1955 in het tweede kampioenschap. Voorzitter Jo Duijts kon er, ondanks zijn slechte gezondheid nog getuige van zijn. Maar kort daarop werd hij naar het ziekenhuis in Utrecht gebracht, waar hij op 9 september stierf. Zijn overlijden was een groot verlies voor de club. In seizoen 1955-1956 kende de competitie een curieus verloop. Opnieuw gooide het eerste elftal hoge ogen. Het was een nek-aan-nek race met Schijndel 3. Tenslotte hing alles af van vier minuten voetbal. Eerder was de wedstrijd WEC-Blauw Geel op 29 januari gestaakt. De Bond besliste dat de resterende vier minuten op 27 mei gespeeld moesten worden. Bij winst zou WEC een beslissingswedstrijd tegen Schijndel 3 afdwingen. Het lukte echter niet, zodat Schijndel met een punt verschil het kampioenschap in de wacht sleepte.

Bron: eigen site RKSV W.E.C.

Foto 1553, 1955. T.g.v. Kampioensschap W.E.C. Achterste rij A: 1 M. van Doleweerd, 2 W. Steenbakkers, 3 K. Steenbakkers, 4 B. Havinga, 5 Br. Steenbakkers, 6 H. Steenbakkers, 7 J. van Asseldonk, 8 B. Spierings. Rij B: 1 C. vd Leest, 2 A. Verbruggen, 3 A. van Geffen, 4 H. vd Heuvel, 5 H. van Geffen, 6 H. van Alebeek. Bron: B. Dagblad